7 belangrijke TAG Heuer-chronografen: 1887–2016

2019 markeert het 50-jarig jubileum van de TAG Heuer Monaco. Voor TAG Heuer, een leider in chronografen, is dit jaar een belangrijke mijlpaal, niet alleen om de iconische modellen van het merk te vieren, maar ook om terug te blikken op de geschiedenis van de chronograaf. Het eerste TAG Heuer-chronograafmodel verscheen in 1882 in de catalogus van het merk. Sindsdien hebben technologische innovaties zich voortdurend ontwikkeld, tot aan de huidige tijd. Dit jaar presenteren we zeven belangrijke modellen uit de geschiedenis van de TAG Heuer-chronografen.

1. Oscillerend rondsel (1887)

　Het doel van Heuer-oprichter Edouard Heuer was om de chronograaf technisch eenvoudiger en betaalbaarder te maken zonder in te leveren op nauwkeurigheid of betrouwbaarheid. In de 19e eeuw, toen horizontale koppelingen de standaard waren voor chronografen, zocht Heuer naar een eenvoudigere manier om de chronograaf met het uurwerk te verbinden. Op 3 mei 1887 patenteerde Heuer het "oscillerende rondsel", ook wel bekend als het "vergrendelingsrondsel". Dit was een hoofdas met rondsels aan beide uiteinden. Het ene rondsel greep in op het secondenwiel, terwijl het andere in de chronograaftandwielen greep wanneer de chronograaf liep. Wanneer de chronograaf werd uitgeschakeld, ontkoppelde het rondsel van de chronograaftandwielen. Dit mechanisme functioneerde uitstekend en werd een standaard in de horloge-industrie, die tot op de dag van vandaag nog steeds wordt gebruikt in chronograaf-uurwerken zoals de ETA 7750.

2. Microfoto (1916)

　In 1914 begon Charles-Auguste Heuer II aan het meest ambitieuze project van het bedrijf tot dan toe. Hij vroeg zijn horlogemakers een stopwatch te ontwikkelen die tien keer nauwkeuriger was dan elk ander verkrijgbaar horloge. Enkele maanden later was een volledig functionerend prototype klaar. Het trilde met 36.000 trillingen per uur, waardoor de tijd tot op een honderdste van een seconde nauwkeurig kon worden gemeten. Het was ondergebracht in een eenvoudige zakhorlogekast met een grote kroon die tevens dienst deed als chronograafknop. De chronograafwijzer draaide snel eens per drie seconden rond en een tweeminutenteller bevond zich op de 12-uurspositie. Het uurwerk was voorzien van een antimagnetisch echappement en een Breguet-balansveer. Heuer patenteerde het chronograafmechanisme op 2 oktober 1916. De Mikrograph werd verkocht voor 100 Zwitserse frank en in de bijbehorende brochure stond: "Ondanks de lage prijs is hij in staat om korte tijdsperioden met de grootste precisie te meten."

3. Carrera (1963)

　De Carrera was het eerste topmodel van het merk. Jack Heuer, de achterkleinzoon van oprichter Edouard Heuer en CEO van Heuer, vernoemde het horloge naar de ongelooflijke Carrera Panamericana-race van 2000 kilometer, die van 1950 tot 1954 in Mexico plaatsvond (de race werd vanwege het gevaarlijke karakter ervan opgeschort en in 1988 hervat). Het kenmerkende ontwerp is duidelijk zichtbaar in de wijzerplaat, waar de rand 45° naar boven is gekanteld richting de buitenrand. Dit vergroot de diameter van de wijzerplaat met 2 mm, waardoor de leesbaarheid verbetert. Heuer heeft de subwijzerplaten ook verzonken om een ​​extra visuele dimensie te creëren. Daarnaast heeft Heuer de telemeter en tachymeter weggelaten om de leesbaarheid te verbeteren.

4. Monaco (1969)

　In 1969 werd het eerste quartz-uurwerk ontwikkeld en stond het op het punt de markt te betreden. Aanvankelijk maakte echter niemand zich zorgen over de mogelijke bedreiging die het voor mechanische horloges zou vormen. Dat gold echter niet voor Jack Heuer, de vierde president van Heuer. De verkoop van handopwindbare chronograafhorloges stagneerde destijds, dus bundelde Heuer in 1965 de krachten met Breitling, Hamilton-Büren en Dubois-Dépraz om een ​​automatisch chronograafuurwerk te ontwikkelen. Dit uurwerk, de Caliber 11 genaamd, ging in 1969 in massaproductie (hetzelfde jaar dat Zenith en Seiko ook automatische chronograafhorloges uitbrachten). Heuer besteedde 500.000 Zwitserse frank aan de ontwikkeling van de Caliber 11. Het uurwerk was ondergebracht in een waterdichte, vierkante roestvrijstalen kast. Jack Heuer, een fervent autosportliefhebber, noemde het horloge de Monaco, naar de Grand Prix van Monaco in de Formule 1. Met beperkte reclamebudgetten zocht het bedrijf naar goedkope manieren om het horloge te promoten. Heuer koos de Zwitserse Formule 1-coureur Jo Siffert als beroemdheid om de Monaco te promoten (Siffert overleed in 1971 bij een raceongeluk). Steve McQueen droeg Sifferts originele racepak met de Monaco in de film Le Mans uit 1971. Tegenwoordig is de Monaco een gewild verzamelobject.

5. Chronosplit Manhattan GMT (1977)

　Digitale tijdweergaven zijn niet voor iedereen geschikt, omdat mensen met een slecht gezichtsvermogen de kleine cijfers moeilijk kunnen aflezen. Sommigen vinden analoge displays met wijzers en indexen gemakkelijker af te lezen. De Chronosplit Manhattan GMT, verkrijgbaar in zowel analoge als digitale uitvoering, werd geïntroduceerd in 1977. Heuer omschreef dit model als "een horloge voor wie meer zoekt dan een doorsnee quartzhorloge". De kast is gemaakt van roestvrij staal en de helft van de zeshoekige wijzerplaat, van het midden tot 6 uur, gebruikt wijzers om de uren, minuten en seconden weer te geven, met een datumweergave op 4 uur. Het analoge uurwerk functioneert onafhankelijk van het LCD-scherm. Knoppen voor het instellen van diverse functies bevinden zich aan de rand van de kast op 12 uur. Zelfs tijdens het lopen van de chronograaf kan de gebruiker de weergave omschakelen naar de huidige tijdzone in 24-uursformaat (vandaar de GMT-modelnaam). De dag en datum kunnen ook digitaal worden weergegeven.

6. Mikrotimer Flying 1000 (2011)

　TAG Heuer demonstreerde zijn positie als leider in uiterst precieze mechanische chronografen met de introductie van de Mikrotimer Flying 1000 op Baselworld 2011. Dit horloge bereikte een voorheen onbereikbare prestatie in mechanische horloges: tijdmeting tot op 1/1000e van een seconde. Net als de Mikrograph met zijn nauwkeurigheid van 1/100e van een seconde, beschikt dit model over twee afzonderlijke aandrijvingen, elk met een eigen regulator en echappement. De chronograaf tikt met een verbazingwekkende 360.000 trillingen per uur (500 Hz). De korte, brede en robuuste balansveer is ontwikkeld in samenwerking met Atokalpa, onderdeel van de Sandoz Family Foundation (waartoe ook Parmigiani Fleurier behoort). Deze balansveer is gekoppeld aan een speciaal ontwikkeld echappement. De oscillaties van de balansveer worden gestart en gestopt door impulsen en remmen die worden aangestuurd door een kolomwiel, dat direct op de balansveer inwerkt (het horloge heeft geen balanswiel). De centrale secondewijzer van de chronograaf maakt 10 omwentelingen per seconde rond de wijzerplaat. Om de verstreken tijd tot op duizendste van een seconde af te lezen, moet u de honderdsten en duizendsten van een seconde optellen, aangegeven door de lange, groene centrale secondewijzer van de chronograaf. Tienden van een seconde worden weergegeven op een subwijzerplaat (die elke vijf seconden een volledige omwenteling maakt). De gangreserve van de chronograaf bedraagt ​​slechts drieënhalve minuut. De normale tijdweergave wordt verzorgd door een regulator die met 28.800 trillingen per uur tikt.

7. TAG Heuer Carrera Calibre Heuer 02 Tourbillon Chronograph (2016)

　Het uurwerk in dit horloge is afgeleid van het door TAG Heuer zelf ontwikkelde chronograafuurwerk, kaliber CH-80, dat in 2014 werd geïntroduceerd (TAG Heuer staakte de productie van de CH-80 kort na de lancering, omdat het zich wilde concentreren op zijn eerste eigen uurwerk, het kaliber 1887). Het uurwerk, met een vliegende tourbillon, heeft een enkele veer, is COSC-gecertificeerd en biedt een gangreserve van circa 65 uur. TAG Heuer produceert de belangrijkste onderdelen van het uurwerk in eigen huis, terwijl de assemblage plaatsvindt in Chevenez (de balansveer wordt gemaakt door Atokalpa). De kast heeft een modulair ontwerp en bestaat uit 12 onderdelen. Wat echter bijzonder opmerkelijk is, is niet het uurwerk of de kast, maar de prijs. Destijds was het verrassend betaalbaar voor een Zwitsers tourbillonhorloge, in de prijsklasse van ¥100 miljoen, wat de consistente inzet van het bedrijf om een ​​betaalbaar prijssegment aan te bieden, aantoont.