Michel Parmigiani, zelf een ambachtsman, heeft zich toegelegd op het doorgeven van zijn vak. Een voorbeeld hiervan is natuurlijk zijn restauratiewerkplaats in Fleurier. Hij heeft echter dezelfde houding aangenomen ten opzichte van andere ambachtslieden. Vanessa Letci, een van de meest vooraanstaande emailleerkunstenaars, steekt haar bewondering voor Parmigiani niet onder stoel of banken.

Foto's van Yu Mitamura
Masamasa Hirota (dit tijdschrift): Interview en schrijven
Tekst door Masayuki Hirota (Chronos-Japan)
Bewerkt door Yuto Hosoda (Chronos-Japan)
[Artikel gepubliceerd in de septemberuitgave van Kronos Japan uit 2026]
De plek waar kunstwerken worden gecreëerd.

Geboren in Lecce, Italië, studeerde hij emaille aan de Paravita School of Arts and Crafts en beeldhouwen aan de Lecce Academy of Fine Arts. Hij verhuisde naar Zwitserland om professioneel volleyballer te worden, voordat hij zich in 2002 op de ambachten richtte. Hij was verantwoordelijk voor het opzetten van emaillewerkplaatsen bij Cartier en Girard-Perregaux, en na exclusief voor Patek Philippe te hebben gewerkt, werd hij zelfstandig. Momenteel werkt hij vanuit zijn atelier in Peseux aan grand feu-emaille, voornamelijk cloisonné.
"Het is een grote eer om met Parmigiani Fleurier samen te werken," zegt emailkunstenares Vanessa Lecci. Geboren in Lecce, Italië, studeerde ze emaille, sieraden en metaalgravure aan de School voor Kunst en Ambachten, waarna ze toneelontwerp en beeldhouwkunst studeerde aan de Nationale Academie voor Schone Kunsten voordat ze een carrière als ambachtsvrouw begon. Na ervaring te hebben opgedaan bij gerenommeerde merken en modehuizen, richtte ze uiteindelijk haar eigen atelier op in Peseux, waar ze begon met het vakkundig aanbrengen van emaille op horloges. Hoewel ze geen namen mag noemen, zijn al haar werken meesterwerken die de geschiedenis in zullen gaan.

"Op een dag kwam Michel Parmigiani naar de werkplaats en vroeg me om een zakhorloge voor hem te emailleren. Hij vertelde me over het idee voor 'La Rose Carrée' en vroeg: 'Wat kun je ermee doen?'" Letchi, die het emailleren omschreef als een meditatieve reis, en Parmigiani, zelf een uitmuntend vakman met groot respect voor vakmanschap, leken het goed met elkaar te kunnen vinden. Ze bracht niet alleen een reliëf aan onder het emaille, maar creëerde ook een driedimensionaal effect met kleur en gaf het Rose Carré-emaille twee keer zo dik als normaal.


Zoals verwacht van iemand die persoonlijk door Parmigiani is uitgekozen, wordt het emaille van Retsch op een uiterst ambachtelijke manier vervaardigd. Neem bijvoorbeeld het glazuur dat op het materiaal wordt aangebracht. Retsch plaatst glas in een agaatkom en maalt het gedurende een halve dag tot poeder. Ze maalt het, ververst het troebele water, controleert de grofheid van de deeltjes en maalt het opnieuw. Ze zegt: "Dit proces levert 9 tot 10 verschillende grofheidsniveaus op." Ze legt ook uit: "Het kost tijd, maar door het zorgvuldig te wassen, krijg je een emaille dat niet van kleur verandert, zelfs niet wanneer het op 18-karaats witgoud of geelgoud wordt aangebracht." Het resulterende glazuur wordt vervolgens aangebracht op basis van de deeltjesgrootte en kleur, en gebakken in een omgeving waar de basis een temperatuur van 800 graden Celsius bereikt. "De kleur van het emaille verandert afhankelijk van welke kleur je eerst bakt. Het belangrijkste is dat de kleur niet botst met het vuur." Na het vele malen aanbrengen van het emaille, is de laatste stap het aanbrengen van een glanslaag. "Ik vind het niet prettig om het emaille te polijsten om het te laten glanzen. Dat is alsof je het glas mishandelt."

Letchi omschrijft emaille als een chemie die voortkomt uit ervaring en gevoel. Dus waarom werkt ze samen met Parmigiani?
"Michel is een vakman. Daarom kan hij risico's nemen en dingen proberen die hij nog nooit eerder heeft gedaan." Geen wonder dus dat Retch zijn meesterwerk aan Parmigiani Fleurier heeft opgedragen.





