De redenen om een horloge aan te schaffen verschillen van persoon tot persoon. Voor meneer Canopus komt dat moment voort uit interacties met horlogemakers en horlogewinkels, en het wordt werkelijkheid wanneer zijn hart geraakt wordt. Ook het aanvragen van een gepersonaliseerd horloge is een spannend moment. Daarom is de collectie van meneer Canopus gekleurd door "herinneringen aan gelukkige ontmoetingen". We worden geboeid door zijn vervullende horlogeleven, waarin hij geleidelijk diepe banden opbouwt met de mensen die erbij betrokken zijn.
Sinds 2014, met meer vrije tijd, heeft hij een interesse in horloges ontwikkeld. Hij beschikt over een uitstekend esthetisch gevoel en uitgebreide kennis, waardoor elk horloge dat hij uitkiest een uniek verhaal heeft. Hij heeft bovendien een uitzonderlijk geheugen en onthoudt zelfs de referentienummers van de horloges die hij bezit. Rond dezelfde tijd ontwikkelde hij ook een passie voor planetaria en bezoekt hij nu regelmatig plekken zoals het Akashi Gemeentelijk Astronomisch Museum in de prefectuur Hyogo.
Foto's van Yu Mitamura
Tomoyo Takai: Interview en tekst
Tekst van Tomoyo Takai
Bewerkt door Yukiya Suzuki (Chronos-Japan)
[Artikel gepubliceerd in de septemberuitgave van Kronos Japan uit 2025]
"Door relaties op te bouwen met de makers, worden de horloges nog specialer."
Ik ontmoette meneer Canopus voor het eerst in het Wetenschapsmuseum van Nagoya, waar een replica van 's werelds oudste nog bestaande planetarium staat. Ik was aan hem voorgesteld door een kennis die horlogeliefhebber was. Net toen ik me afvroeg wat voor horloges hij bezat, had ik het geluk hem opnieuw te ontmoeten. Ik was uitgenodigd voor de overhandiging van een polshorloge dat meneer Canopus had gekocht van de onafhankelijke horlogemaker Christian Lass. Christian en zijn vrouw hadden het horloge persoonlijk helemaal vanuit Denemarken vervoerd en aan meneer Canopus overhandigd. Het horloge was de "30CP", zijn debuutmodel. Naast de originaliteit van het sferische ontwerp van het regulerende mechanisme, was het een prachtig exemplaar met een schitterende, glanzende afwerking. Op dat moment, terwijl meneer Canopus vol bewondering naar het glimmende horloge staarde, besefte ik dat hij een verfijnd esthetisch gevoel had. We bleven daarna berichten uitwisselen over horloges en uiteindelijk bood ik hem dit interview aan.
Op de dag van het interview bracht meneer Canopus een collectie mee die ik nog nooit eerder had gezien. "Ik ben in 2014 serieus begonnen met het verzamelen van horloges. Ik heb toen zowel horloges als planetariumbezoeken als nieuwe hobby's opgepakt." Hij pakte een Wempe-polshorloge op en vertelde dat het zijn eerste horloge was. "Ik kocht eerst een 'Zeitmeister' met de afbeelding van het observatorium van Glashütte op de achterkant van de kast. De schelpenverkoper die ik daar ontmoette, was zeer deskundig en heeft me verder de wereld van horloges ingelokt. Ik kocht ook nog een andere Wempe, een 'Chronometerwerke'. Het raderwerk van het uurwerk heeft de vorm van de Grote Beer, en nadat ik dit horloge had gezien, raakte ik geïnteresseerd in uurwerken."
Om deze redenen was het volgende horloge dat zijn aandacht trok de "Endeavour Perpetual Moon" van H. Moser. "Dit horloge heeft een gangreserve van 7 dagen, en het is fascinerend om te zien hoe de rode driehoekige gangreserve-indicator (door de transparante achterkant van de kast) dynamisch bijna halverwege de buitenrand van het uurwerk beweegt." Canopus, met zijn nieuwsgierige aard, raakte diep betrokken bij H. Moser en ontwikkelde uiteindelijk een interesse in dubbele balansveren. In 17 benaderde hij CEO Edouard Meylan, die Japan bezocht, en wist hem over te halen een "Pioneer Perpetual Calendar" te ontwerpen, uitgerust met een dubbele balansveer.
Even terzijde, ik heb meneer Canopus eens ontmoet op een dag met hevige regen. Hij droeg die dag een Pioneer Perpetual Calendar om zijn pols. "Hij is gemaakt van roestvrij staal en is waterdicht tot 120 meter, dus ik hoef me er zelfs op regenachtige dagen geen zorgen over te maken," zei hij. Ik vind de overtuiging van meneer Canopus erg treffend, namelijk dat "iets pas waarde heeft als je het gebruikt, hoe duur het ook is."
Tijdens het interview had mevrouw Canopus een aantal dierbare voorwerpen meegenomen, waaronder een antiek mechanisch Seiko-horloge dat ze van haar vader had gekregen toen ze op de basisschool zat. Alle horloges waren gerestaureerd en zorgvuldig onderhouden. Het lijkt erop dat horloges gelukkig zijn als ze gekoesterd worden en op deze manier hun doel vervullen.
Overigens droeg Canopus op de dag van het interview een horloge genaamd "Zweigesicht 1" van Marco Lang. Zoals de modelnaam al doet vermoeden, is het een omkeerbaar horloge dat "dualiteit" uitstraalt. Canopus koos een van de 18 gelimiteerde exemplaren wereldwijd, combineerde naar eigen smaak wijzers in de vorm van een kathedraal en wijzers in de vorm van een schoppen, en liet de verwachte leverdatum graveren om een werkelijk uniek exemplaar te creëren. Canopus legde uit hoe hij aan het horloge kwam: "Het was het eerste product dat Marco uitbracht nadat hij Lang & Heyne verliet en voor zichzelf begon, dus ik kocht het om mijn steun te betuigen."
Meneer Canopus ontmoette Marco Lang 18 jaar geleden persoonlijk. Toen Marco, die destijds nog bij Lang & Heyne werkte, Japan bezocht, was hij zo onder de indruk van diens karakter dat hij besloot het "Georg"-horloge aan te schaffen. Hij gaf Marco de opdracht om zelf "135E" te graveren, wat de Japanse standaardtijdmeridiaan aangeeft, en de datum van de gravure vlak voor de montage op het uurwerk. Ook werden de wijzers vervangen door Louis XV-wijzers, die getuigen van het fijnste vakmanschap in hun driedimensionale ontwerp en de elegante uitstraling van het horloge verder versterken.
Veel namen duiken op in het verhaal van meneer Canopus. Andere horloges die hij kocht na een ontmoeting met de horlogemakers, zijn onder andere van Speakemarin en Habring Two. Verbazingwekkend genoeg herinnert hij zich zelfs de mensen in de kleinste afdelingen, zoals de assemblage- en handwerkmedewerkers, en vergeet hij nooit zijn dankbaarheid aan hen te uiten. "Door rechtstreeks met de makers te praten, krijg je het gevoel dat 'deze persoon er zijn hart en ziel in heeft gestoken', wat het gevoel van exclusiviteit en vertrouwen versterkt. Bovendien gaan de 'gesprekken' daarna verder op sociale media, en dat is een schat in het leven die nog mooier is dan het horloge zelf."
Ontmoetingen met zulke liefdevolle eigenaren moeten ongetwijfeld ook voor horlogemakers een bron van vreugde zijn. Dat gevoel van geluk moet via het horloge weer bij de eigenaar terechtkomen. Terwijl ik dit manuscript afsluit, herinner ik me het vreugdevolle gevoel dat in mijn hart ontwaakte toen ik naar het verhaal van meneer Canopus luisterde.
