We bezochten de productielocatie van Parmigiani Fleurier voor een verslaggeving ter plaatse. Hun onveranderlijke, geïntegreerde productiesysteem en respect voor ambachtelijk werk zijn duidelijk zichtbaar.

In april 2026 kreeg de redactie van Chronos Japan de gelegenheid om de leveranciers en de restauratieafdeling van Parmigiani Fleurier te bezoeken. Vanwege tijdgebrek konden ze slechts een klein deel van de faciliteiten bekijken. De kenmerkende eigenschappen van Parmigiani Fleurier – het verbazingwekkende geïntegreerde productieproces en het respect voor ambachtelijk vakmanschap – bleven echter overal onveranderd.

Een volledig geïntegreerd systeem dat dat van een fabrikant overtreft.

Parmigiani Fleurier, dat naam maakte met de "Tonda GT" en zijn opvolger, de "Tonda PF", heeft eindelijk de reputatie verworven die het verdient, hoewel het voor mij een beetje laat voelt. Het is echter zeer verheugend om te zien dat het bedrijf, dat altijd heeft gestreefd naar het creëren van hoogwaardige horloges, eindelijk de faam heeft bereikt die het toekomt.

　Een belangrijke reden voor het succes van de twee Tonda-modellen was de keuze voor een sportieve horlogeconfiguratie met een armband. Zonder een hoog niveau van vakmanschap zouden ze echter snel aan populariteit hebben ingeboet. Gelukkig hadden de GT- en PF-modellen een gestroomlijnd ontwerp dat het uitstekende vakmanschap benadrukte, een kast die naadloos aansloot op de armband en een wijzerplaat met een gedurfd gebruik van neutrale kleuren. Uiteraard werden al deze componenten, inclusief het uurwerk, binnen dezelfde groep vervaardigd. Kortom, de Tonda PF-collectie was een duidelijke en tastbare manifestatie van de uitgebreide mogelijkheden die Parmigiani Fleurier had ontwikkeld.

　Toen Parmigiani een onafhankelijke horlogefabrikant werd, ontbrak het aanvankelijk aan de medewerking van leveranciers. Zelfs met de steun van de Sando Foundation was geen enkele fabrikant bereid onderdelen te leveren aan een nieuw, kleinschalig merk. Sindsdien heeft het bedrijf zijn eigen leveranciersnetwerk opgebouwd en beschikt het nu over een ongeëvenaard geïntegreerd productiesysteem.

　De bedrijven die we bezochten waren Cadrance et Aviage, dat de wijzerplaten produceert, en Les Artisans Boitiers (LAB, voorheen Bruno Aforte), dat de horlogekasten maakt. De verantwoordelijke van beide bedrijven beschreef de voordelen als volgt: "Hoewel de productie van de kasten en wijzerplaten gescheiden is, worden ze in hetzelfde gebouw vervaardigd. Momenteel hebben we meer dan een dozijn klanten, waaronder Parmigiani. Het zijn allemaal fabrikanten in het topsegment."

　Tijdens mijn bezoek was de wijzerplaat voor de "Trick Perpetual Calendar" in productie. De wijzerplaat was maar liefst 1.1 mm dik. De meeste leveranciers zijn terughoudend om wijzerplaten te produceren die meer dan twee keer zo dik zijn als normaal. Parmigiani koos echter voor deze dikte om een ​​gevoel van diepte te creëren. Interessant is de manier waarop het PF-logo is bevestigd. Net als bij andere bedrijven heeft het logo pootjes en is het in de wijzerplaat verwerkt. Ze hebben echter een groot gedeelte uit de achterkant van de wijzerplaat gesneden waar de pootjes in verwerkt zijn, en vervolgens de dunne pootjes van het logo in dat gedeelte geplaatst. Dit is om de lange, slanke pootjes precies te bevestigen. Bij het bevestigen van zulke kleine onderdelen aan een wijzerplaat is het gebruikelijk om een ​​dunne wijzerplaat te gebruiken. Maar Parmigiani doet het anders.

Zoals de verantwoordelijke aangaf: "Kleur is de echte uitdaging", en de verfijnde tussenkleuren die Tonda PF en Trick kenmerken, worden ook bij Cadrance et Aviage ontwikkeld. Ze gebruiken voornamelijk lakafwerkingen, maar PVD en ALD worden ook toegepast, afhankelijk van de kleur. Deze afwerkingen zijn echter alleen mogelijk na een nauwgezette voorbereiding. Daarnaast worden het snijden en schaven van parelmoer en onyx ook binnen het eigen netwerk van het bedrijf uitgevoerd. Ze gebruiken maar liefst 50 verschillende schijven om de basis te prepareren. De verantwoordelijke zei dat "een bepaalde dikte (van de wijzerplaat) ervoor zorgt dat deze minder snel vervormt tijdens de afwerking", waarschijnlijk omdat de productie van de wijzerplaat minstens 14 stappen omvat. Cadrance et Aviage maakt uiteraard ook wijzerplaten met een standaarddikte. Die dikte is echter niet per se de standaard 0.45 mm. De reden hiervoor is dat "de dikte varieert afhankelijk van of de laatste stap galvaniseren of lakken is". Ook de dikte van de transparante beschermlaag op de wijzerplaat varieert subtiel, van enkele microns tot tientallen microns, afhankelijk van de gewenste weergave.

　Ook de productie van de horlogekasten is uiterst zorgvuldig. Net als andere bedrijven gebruiken ze de nieuwste machines om de materialen te bewerken. Echter, 99% van de in het LAB geproduceerde kasten, inclusief de roestvrijstalen exemplaren, hebben gelaste bandaanzetten. Hoewel het lassen van edelmetalen geen probleem is, is het lassen van roestvrij staal technisch gezien een complexe aangelegenheid. Dit wordt gedaan om zelfs de kleinste details van de kast een perfecte afwerking te geven. Als je naar de bandaanzetten van de Tonda PF kijkt, zou je eerlijk gezegd niet weten dat ze gelast zijn. De kwaliteit van de afwerking strekt zich zelfs uit tot de onderdelen die niet zichtbaar zijn. Ik kreeg een Tonda PF-kast te zien voordat deze werd verzonden, en zelfs de flens op de achterkant van de kast was perfect gepolijst. Dit is waarschijnlijk om de grip met de dikke pakking op de achterkant van de kast te verbeteren. Het is logisch dat de ultradunne Tonda PF een hoge waterbestendigheid heeft, maar het overmatige polijsten is typerend voor Parmigiani.

　Vervolgens werd me een restauratiewerkplaats in Fleurier getoond. Hier restaureren ze niet alleen de gecompliceerde horloges van Parmigiani, maar ook vintage zakhorloges. De persoon die alles aan me uitlegde was horlogerestaurateur Francis Rossignol. "In deze werkplaats maken we gebroken onderdelen opnieuw. Soms zagen we ze zelfs met ouderwetse juwelierszagen. Het zou zonde zijn om blauwdrukken te tekenen en de modernste machines te gebruiken om slechts één onderdeel te maken." De samenstelling van materialen kan echter nu anders zijn dan vroeger. Hoe gaan ze daarmee om? "Neem bijvoorbeeld veren. Moderne onderdelen hebben een hogere spanning, dus maken we ze iets dunner. Hoe bepalen we dat? Dat is puur intuïtie en ervaring."

　Michel Parmigiani zelf bracht een bezoek aan de werkplaats. "Ik geloof dat de essentie van de horlogemakerij in oude horloges schuilt. Ik ben mijn carrière begonnen met het restaureren van horloges en heb vervolgens nieuwe modellen ontworpen, voortbouwend op de traditie. De betekenis van het handmatig restaureren van horloges is het behoud van de vakkennis uit het verleden. En dat blijft een maatstaf voor onze horlogemakerij. Er zijn veel prachtige horloges die door de geschiedenis zijn gevormd, maar die kunnen niet meer worden nagemaakt. Daarom moeten we bescheiden blijven." Als voorbeeld noemde hij een nieuw model dat gebruikmaakt van een oud uurwerk.

"Er zijn horloges waarvan alleen het uurwerk ooit is gemaakt, dus wij maken er nieuwe kunstwerken van."

　Ik heb ooit de kans gehad om alle werkplaatsen van Parmigiani te bezoeken. Meer dan tien jaar is sindsdien verstreken en Parmigiani is uitgegroeid tot een grote naam, met nieuwe producten die veel horlogeliefhebbers in vervoering brengen. Maar gelukkig is de traditie van nauwgezet handwerk bij Parmigiani tijdens dit bezoek volledig onveranderd gebleven. Luxe horloges worden gemaakt door mensen. Dat is ongetwijfeld wat Parmigiani tot een werkelijk buitengewone fabrikant maakt.

"Mechanical Wonders 2026 | Mechanische kunst blijft evolueren en overstijgt drie eeuwen" ter gelegenheid van het 30-jarig bestaan ​​van het bedrijf.

　Ter ere van het 30-jarig jubileum van Parmigiani Fleurier vindt vanaf 19 september in Tokio de tentoonstelling "Mechanical Wonders 2026 | Mechanical Art Continues to Evolve Across Three Centuries" plaats. De tentoonstelling presenteert voor het eerst in Japan een collectie van de Sando Family Foundation, gerestaureerd door het reparatieatelier van oprichter Michel Parmigiani. Deze horloges worden tentoongesteld naast de huidige modellen van Parmigiani Fleurier. Door beide te presenteren, wil de tentoonstelling de ononderbroken verbinding tussen ambachtelijk vakmanschap uit het verleden en de expressie van de moderne horlogemakerij aantonen. Horlogerestaurateur Christy Girel zal Japan ook bezoeken.