De hoofdredacteur van Watchtime Duitsland bespreekt Casio's derde mechanische Edifice-horloge, de EFK-200.

De EFK-200, Casio's derde mechanische Edifice-horloge, is een opmerkelijke collectie die het exterieurontwerp en de modellenreeks ingrijpend vernieuwt, terwijl het solide automatische uurwerk van zijn voorganger behouden blijft. Dit artikel is een review van Daniela Push, hoofdredacteur van Watchtime Duitsland. Op het eerste gezicht lijkt het misschien een kleine verbetering, maar wanneer je het horloge daadwerkelijk om je pols draagt, zul je verrast zijn door de perfecte combinatie van het scherpe, sportieve design met zijn strakke lijnen en het comfortabele draagcomfort dankzij de gladde afwerking. De vijf modellen bieden een breed scala aan designopties, waaronder opvallende goudkleurige IP-afwerkingen en wijzerplaten van gesmeed koolstofvezel, waardoor het de meest aantrekkelijke en toegankelijke reeks in de geschiedenis van de serie is.

De derde generatie van het mechanische Edifice-horloge.

　Casio's derde mechanische Edifice-horloge, de "EFK-200", heeft dezelfde uurwerkspecificaties als zijn voorganger, maar beschikt over een opnieuw ontworpen kast en wijzerplaat. De collectie omvat vijf modellen, gemaakt van roestvrij staal, gesmeed koolstofvezel en goudkleurig IP, met prijzen variërend van 55.000 yen tot 74.800 yen. Hoewel de technologische verbeteringen minimaal zijn, is er een balans bereikt tussen een krachtige uitstraling en een comfortabele pasvorm, wat resulteert in de meest veelzijdige reeks mechanische Edifice-horloges tot nu toe.

　De EFK-200-serie bestaat uit vijf modellen, die allemaal zijn uitgerust met hetzelfde automatische uurwerk en een kastbreedte hebben van 38.0 tot 38.8 mm. Op de achterkant van de kast is het modulenummer 5766 gegraveerd. Casio heeft de fabrikant of de naam van het uurwerk niet expliciet bekendgemaakt. Gezien de specificaties – 21 jewels, 21.600 trillingen per uur, een gangreserve van circa 42 uur en een stopfunctie – wordt echter aangenomen dat het een Miyota Cal. 8215 uurwerk betreft.

　Op het eerste gezicht lijkt het een kleine verbetering ten opzichte van het vorige model. Bij nader onderzoek blijken er echter enkele interessante veranderingen te zijn. Hoewel de contouren scherper zijn, zijn de afwerking en pasvorm juist zachter. Dit lijkt misschien tegenstrijdig, maar beide aspecten zijn waar, zowel qua ontwerp als afwerking.

Gaan ze overstappen van NH35A naar Miyota?

Om de positionering van de "EFK-200" te begrijpen, moeten we terugkijken naar de geschiedenis van mechanische Edifice-horloges. De "EFK-100", die in 2025 verscheen, was Casio's eerste polshorloge met een mechanisch uurwerk. Voor een bedrijf dat synoniem is geworden met quartz- en digitale horloges, betekende dit model een belangrijk keerpunt.

　Het geïnstalleerde module 5755 lijkt gebaseerd te zijn op de TMI NH35A. De gangreserve bedraagt ​​ongeveer 40 uur en de kastbreedte is 39 mm voor het roestvrijstalen model en 40 mm voor het model van gesmeed koolstofvezel. Beide modellen hebben een dikte van 12.5 mm. Eerlijk gezegd voelde het een beetje dik aan voor een horloge in deze categorie.

　De EFK-110, die in 2026 verscheen, was een model dat deze tekortkomingen aanpakte. De kastbreedte werd verkleind tot 38 mm en de dikte tot 11.8 mm, en het uurwerk werd vervangen door wat lijkt op het Miyota Cal.8215. De gangreserve werd verlengd tot ongeveer 42 uur en het horloge beschikte ook over een hacking-functie. Het automatische opwindmechanisme veranderde van de bidirectionele opwinding van de NH35A naar de unidirectionele opwinding van het Cal.8215. Hoewel dit wellicht als een kleine concessie qua functionaliteit wordt beschouwd, was het een rationele keuze om de prijs laag te houden.

Het exterieur, niet het uurwerk, is opnieuw ontworpen.

　De EFK-200 is geen model met een volledig opnieuw ontworpen uurwerk. Het is een polshorloge dat de basisconfiguratie van zijn voorganger erft, terwijl het ontwerp en de modellenreeks verder zijn ontwikkeld. Het heeft een gangreserve van ongeveer 42 uur en een nauwkeurigheid van -20 tot +40 seconden per dag. Het trilt met 21.600 trillingen per uur, heeft 21 jewels en beschikt ook over een stopfunctie. Deze specificaties zijn vrijwel identiek aan die van de EFK-110 en komen overeen met de nominale specificaties van het Miyota Cal. 8215 uurwerk. De belangrijkste veranderingen in de EFK-200 zitten dus niet in het uurwerk, maar in de buitenkant.

　Het assortiment is uitgebreider dan dat van zijn voorganger. De basismodellen zijn de "EFK-200D-2AJF" met een blauwe wijzerplaat en de "EFK-200D-4AJF" met een rode wijzerplaat. Beide hebben een roestvrijstalen kast en band, en de wijzerplaat heeft een subtiele textuur die is verkregen door middel van galvaniseren en een glanzende, geleidelijke afwerking. De prijs voor elk model is 55.000 yen. Dit is ongeveer 10% hoger dan de introductieprijs van de EFK-100 van 49.500 yen.

　De "EFK-200CD-1AJF", eveneens geprijsd op 55.000 yen, heeft een roestvrijstalen kast en band, en een gemarmerde wijzerplaat van gesmeed koolstofvezel. Een nieuwe optie is de "EFK-200DG-5AJF", die een goudkleurige IP-afwerking op de kast en band combineert met een bruine wijzerplaat met kleurverloop. Deze variant kost 66.000 yen, een prijsklasse die voorheen niet beschikbaar was voor de EFK-100 en EFK-110 modellen.

　Bovenaan de collectie staat de "EFK-200XPB-1AJF". Deze combineert een kast en wijzerplaat van gesmeed koolstofvezel, een roestvrijstalen bezel met zwarte IP-coating en een urethaan band. De prijs is 74.800 yen. De afmetingen van de kast variëren enigszins afhankelijk van het materiaal. Het roestvrijstalen model meet 43.6 mm (hoogte) x 38.0 mm (breedte) x 11.9 mm (dikte) en weegt 153 g. Het model van gesmeed koolstofvezel meet 43.8 mm (hoogte) x 38.8 mm (breedte) x 11.9 mm (dikte) en weegt slechts 81 g.

Strak design en zachte afwerking

　Naast de EFK-110 geplaatst, valt op dat de bezel van de EFK-200 merkbaar dikker is en een scherpere vormgeving heeft. Het centrale gedeelte steekt naar links en rechts uit, waardoor het geheel een kussenachtig uiterlijk krijgt.

　Ook de wijzerplaat is gestroomlijnd. De fijne markeringen tussen de seconden zijn verwijderd en de groeven aan de buitenrand van het vorige model zijn eveneens verdwenen. De uur- en minutenwijzers zijn niet langer opengewerkt en de indexen hebben een scherpere vorm gekregen. De datumweergave bevindt zich op de 3-uurpositie, net als bij de EFK-110. Aan de andere kant is de indruk van de robuuste bezel, eenmaal om de pols gedragen, iets verzacht. De overgang tussen de fijne en gepolijste afwerking, en de verbinding van de oppervlakken bij de bandaanzetten, zijn vloeiender en zachter dan bij de EFK-100.

　Kortom, de contouren zijn scherper, maar de afwerking is zachter. Het is duidelijk dat het ontwerp is verschoven van de ingetogen EFK-100 naar een sportiever, meer opvallend design. Of deze verandering welkom is, hangt uiteindelijk af van persoonlijke voorkeur.

Goede buitenkant, gezien de prijsklasse.

　De drievoudige vouwsluiting met één druk op de knop, die gebruikt wordt op de roestvrijstalen modellen, heeft minimale speling en sluit stevig. Openen en sluiten gaat ook gemakkelijk. De afwerking van de kast en de band is ook goed voor deze prijsklasse. Er zijn geen onaangename scherpe randen op de delen die de pols raken en alles is zorgvuldig afgewerkt. Alle vijf modellen zijn standaard voorzien van saffierglas, een transparante, geschroefde achterkant en een waterdichtheid van 10 ATM.

　Het EFK-200XPB-1AJF model van gesmeed carbon heeft een urethaan band en een vlindersluiting met drukknop. In combinatie met het lichte gewicht van 81 gram biedt het een aanzienlijk ander draagcomfort dan het 153 gram wegende roestvrijstalen model. Bij dit model is het materiaal, en niet zozeer het ontwerp, bepalend voor de bruikbaarheid in het dagelijks leven. De urethaan band loopt taps toe dan de roestvrijstalen band, waardoor het horloge een lichtere uitstraling heeft.

De grootste verbetering is de uitbreiding van het ontwerp en de mogelijkheden.

　Met de EFK-200 heeft Casio de prijs van zijn mechanische Edifice-lijn iets verhoogd. Dit brengt het model in directere concurrentie met de mechanische modellen van Seiko Presage en Orient in dezelfde prijsklasse. Technisch gezien zijn er geen grote verbeteringen ten opzichte van de EFK-110. Afgaande op de nominale specificaties zijn de nauwkeurigheid, gangreserve en basisfuncties van het uurwerk allemaal hetzelfde.

　De essentie van de EFK-200 schuilt in het vernieuwde exterieurontwerp en het uitgebreidere aanbod. Voor wie al een EFK-110 bezit, is dit niet per se een model waar ze naar zouden moeten upgraden. Aan de andere kant is de EFK-200, met zijn krachtigere ontwerp en de keuze uit gesmeed carbon of goud, voor wie voor het eerst een mechanische Edifice aanschaft, wellicht de meest toegankelijke collectie van de drie generaties.