De Cartier Santos de Cartier getest: een kwaliteitsverrassing voor veeleisende horlogeliefhebbers.

Cartier is een van 's werelds toonaangevende juweliershuizen en heeft ook belangrijke innovaties in de geschiedenis van polshorloges teweeggebracht. De afgelopen jaren heeft het bedrijf het grootste deel van zijn horloges in eigen huis geproduceerd, waarmee het zich heeft gevestigd als een serieus horlogemerk. Het Santos de Cartier chronograafmodel zit vol kwaliteitsverrassingen die veeleisende horlogeliefhebbers zeker zouden moeten ervaren.

Een groot chronograafhorloge dat een verfijnd exterieur, waarin de expertise van de juwelier tot uiting komt, combineert met ultiem draagcomfort.

　Toen mij werd gevraagd naar merken die de afgelopen jaren mijn aandacht trokken, noemde ik, als fervent liefhebber van de buitenkant van horloges, Rolex en Cartier. Rolex heeft de kwaliteit van zijn horlogekasten sinds 2019 verder verbeterd, te beginnen met de Datejust, maar door de COVID-19-pandemie zijn ze moeilijk verkrijgbaar in winkels. Cartier daarentegen is aantrekkelijk vanwege de consistent hoge kwaliteit van zijn horlogekasten, van zeldzame, dure modellen die wereldwijd enorm populair zijn tot massaproductiemodellen. Vooral de kwaliteit van de wijzerplaten is ongeëvenaard, met veel modellen waarvan de productiemethoden op het eerste gezicht moeilijk voor te stellen zijn. Het hier besproken Santos de Cartier chronograafmodel is daar een voorbeeld van.

　De Cartier Santos is, zoals vanzelfsprekend, een van de voorlopers van het polshorloge. Het werd ontworpen op verzoek van Alberto Santos-Dumont, een rijke Braziliaanse vliegtuigontwikkelaar, en kwam in 1911 op de markt. Het is moeilijk voor te stellen hoe de levensstijl er toen uitzag, zelfs 11 jaar vóór de setting van F. Scott Fitzgeralds roman The Great Gatsby (1922). Het ontwerp van de Santos, met de in de kast geïntegreerde bandaanzetten vanaf het allereerste model, is echter grotendeels onveranderd gebleven tot het huidige model. Dit model behoudt ook veel van de designelementen van het eerste model, met als opvallend verschil de toevoeging van een chronograafmechanisme.

　Het Caliber 1904-CH MC in dit horloge is een automatisch chronograafuurwerk ontworpen door Carol Cazapi, een van de meest vooraanstaande ontwerpers van de moderne tijd. Door de start/stop-functie toe te wijzen aan een drukknop op 9 uur en de reset-functie aan een drukknop op de kroon, wordt het opzichtige chronograafgevoel verminderd, waardoor de kenmerkende elegante uitstraling van de Santos behouden blijft. Ondanks de kleine diameter van 26,2 mm beschikt het over twee veertrommels en een verticale koppeling die het amplitudeverlies tijdens het gebruik van de chronograaf minimaliseert, wat een uitstekende nauwkeurigheid garandeert. Ik heb de chronograaf tijdens mijn draagperiode meerdere keren per dag gebruikt en deze leverde zeer stabiele metingen van +8 seconden bij T24 en +9 seconden bij T48. De dagelijkse afwijking is iets positiever, mogelijk omdat ervan uitgegaan is dat de chronograaf vaker gebruikt zou worden.

　Wellicht door de unieke plaatsing van de drukknoppen voelt de chronograaf over het algemeen zwaar aan bij het bedienen, maar er is geen onaangenaam gevoel van metaal dat tegen metaal schuurt, en hij voelt degelijk aan. Er is absoluut geen trilling bij het draaien van de wijzers en het soepele, constante gewicht maakt hem zeer comfortabel. Wat me echter stoorde, was de verhouding. Omdat de wijzers slechts 25 minuten per draai van de kroon vooruitgaan, kost het maken van grote tijdsaanpassingen over de datumbereiken zoveel moeite dat je vingers er moe van kunnen worden. Dankzij de hoge opwindefficiëntie van de Magic Click, een automatisch opwindmechanisme met ratelmechanisme, is het horloge echter nooit stilgevallen, zelfs niet wanneer ik het voornamelijk voor bureauwerk droeg.

　De buitenkant, die het meest in het oog springt, is ook uitzonderlijk goed ontworpen. Wat mij vooral opviel, was de gedetailleerde constructie van de wijzerplaat. De wijzerplaat van dit model bestaat uit drie lagen van verschillende dikte: de bovenste laag voor de indexen, de middelste laag voor de centrale en perifere schaalverdeling en de diepste laag voor de kleine seconden en de chronograafteller. Al deze lagen zijn uit één stuk gefreesd in plaats van aan elkaar gelijmd. Bovendien kenmerkt de wijzerplaat zich door zijn delicate en gevarieerde decoraties: de bovenste laag heeft een sunburst-afwerking, de middelste laag een verticale nerfstructuur en de diepste laag een matte afwerking met gegraveerde concentrische cirkels. De verticale nerf in de middelste laag loopt met name recht en ononderbroken van 3 tot 12 uur, wat een ongelooflijk gevoel van luxe uitstraalt. Het is natuurlijk onmogelijk om een ​​oppervlak met een enkele gegraveerde laag gelijkmatig te schuren, dus zijn deze verticale nerven nagebootst door de wijzerplaat zo te bewerken dat ze op vijlmarkeringen lijken. De vaardigheid waarmee de ontwerper opzettelijk onregelmatige patronen, die normaal gesproken per ongeluk zouden ontstaan, in het ontwerp heeft verwerkt, is ronduit indrukwekkend.

　De kast is zeer fraai gevormd, zonder onregelmatigheden of vervormingen. De bovenzijde, samen met het saffierglas, is convex gebogen, wat een luxe uitstraling geeft, maar het reflecteert wel de omgeving en vermindert de leesbaarheid van de wijzerplaat, wat een klein nadeel is. De lengte en diepte van de haarlijn, inclusief de ADLC-behandelde bezel, zijn uniform, zonder onregelmatigheden in de richting. De randen van zowel de boven- als achterkant zijn diep C-vormig afgeschuind en gepolijst, waardoor het horloge extreem glad aanvoelt op de huid. De achterkant heeft ook een lichte concave curve, ontworpen om comfortabel om de pols te passen.

　De gesp is voorzien van een vouwsluiting en is op de band bevestigd op de 12-uurspositie. Mijn pols is 160 mm, maar de bandlengte is precies goed, waardoor de gesp iets meer richting de 6-uurspositie zit. Dit zorgt voor een verrassend stabiele bevestiging, ondanks dat het horloge meer dan 50 mm lang is en 120.5 g weegt (met de rubberen band).

　Dit is de eerste keer dat ik meedoe aan een impressie voor dit tijdschrift. Ik was het oorspronkelijk niet van plan, maar ik zag een chronograafmodel van de Santos de Cartier tussen de modellen die ik moest dragen, en ik besloot eerlijk gezegd mee te doen omdat ik de huidige Cartier wilde ervaren. Het resultaat was geweldig. Niet alleen kon ik de ongelooflijke buitenkant bewonderen, maar het was ook de eerste keer dat ik zo'n comfortabel horloge met een kastbreedte van 44.9 mm droeg. Grote chronografen hebben vaak een sterk gadget-achtig uiterlijk, maar dit model is met hetzelfde vakmanschap als een sieraad vervaardigd en zit perfect. Ik zou het zeker aanraden aan veeleisende horlogeliefhebbers. (Watanabe Naoto)